In de lezing wordt de biologie aan de klinische praktijk gekoppeld. Giacaman vertelt hoe een beter begrip van de biologie van cariës kan helpen bij gepersonaliseerde en minimaal invasieve behandelingen die ervoor zorgen dat de patiënt gezond ouder wordt met het eigen gebit.
Cariës: een niet-overdraagbare aandoening
Cariës staat steeds meer bekend als een niet-overdraagbare aandoening (NCD) die ontstaat door gedrag en biologische factoren. Door vaak suiker te eten ontstaat een dysbiotische biofilm die tandweefsel kan demineraliseren. De traditionele preventieve boodschap blijft daarom hetzelfde, maar de persoonlijke factoren die iemands levenslange vatbaarheid voor ziekten beïnvloeden, moeten niet worden vergeten. Speeksel valt op als een krachtig, maar vaak onderbelicht anti-cariësmiddel. Speeksel beschermt tanden door neutralisatie van zuren en re-mineralisatie. In speeksel kunnen ook nieuwe modulerende moleculen aanwezig zijn, die helpen om het verder beschadigen van weefsel te voorkomen.
Veroudering
Bij oudere personen kunnen fysiologische veroudering en multimorbiditeit de speekselfunctie, biofilmecologie en mondgezondheidsgedrag veranderen, waardoor de kans op cariës toeneemt. Maar veroudering verschilt van persoon-tot-persoon: sommige volwassenen houden een functioneel gebit en lage cariësactiviteit tot ver in de late levensfase. Deze variatie suggereert dat de samenstelling van speeksel belangrijke moleculaire signaturen kan bevatten die verband houden met orale veerkracht en het vermogen om de mondgezondheid te behouden. En dat zelfs met uitdagingen zoals: voedingssuikers, polyfarmacie, hypospeeksel of cognitieve stoornissen.
Iedereen is van harte welkom om de lezing bij te wonen.
